Ik ken moeders
Ik ken moeders die zichzelf vergeten
in keukens
in ziekenhuizen
op de vloer naast een bed
bij het tandenpoetsen
regelende, rouwende, rennende, ruimte houdende
ik ken moeders die zichzelf vergeten
op lijstjes te zetten
uit te nodigen
vast te houden als ze huilen
ik ken moeders die zichzelf niet kussen
als het pijn doet
die niet vragen naar de oorzaak
omdat daar hun liefde zit
omdat daar hun schaamte zit
omdat daar, hun schuld
ik ken moeders die zichzelf vergeten
in de wens een echt mens te zijn
in de dromen van een ander
in een man
in een kind
Op het schoolplein
in de soep
ik ben vergeten in de ochtend
onder de kerstboom
onder de stapel uitgegroeide kleding
Ik ben vergeten te eten
te ademen
te huilen
te schreeuwen tegen dokters, juffen, en gebouwen
Ik ben vergeten te schreeuwen tegen mijn gyneacoloog
ik ben vergeten mezelf op te vouwen in een stukje bladerdeeg
vergeten hoe lust smaakt
hoe heet de oven moet
hoe zondagochtend voelt
Ik ben vergeten te vertellen
Dat moeders de mensen van de nacht zijn
Veel meedogenlozer dan de dronken jeugd breken ze de regels van de slaap
dragen ze de toekomst
drinkbekers,
extra truien,
schooltassen,
vriezers vol met hun melk,
en dromen
Ik ken moeders die zichzelf vergeten
in angst
in bed
Ik ken moeders die al moeder waren voor ze kinderen kregen
moeders die kinderen kregen voor ze moeder werden
ik ken moeders die om vijf uur ‘s nachts nog bijnemen en dansen
dansen incognito
dansen alsof ze de toekomst niet droegen
dansen alsof ze de oerknal niet hoorden
dansen alsof ze niet weten dat bij de navel het begin
en het einde zit
dat God daar woont
in de knoop
van ieder mens
ik ken moeders die zichzelf vergeten
uit te laten
op te ruimen
af te hechten
ik ken moeders die zichzelf vergeten in de rij
Ik ken moeders die zichzelf vergeten te bestellen
Ik ken moeders die zichzelf vergeten
water te geven
er komt een dag
dat alle moeders mensen zijn
niet vergeten maar geboren
